Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

Συγγνώμη που σε αγαπώ

Οι νύχτες φέγγουν τα παλιά
κι οι μέρες κρύβουνε τα νέα.
Από της μνήμης τη σπηλιά
πώς να ’χεις προς το μέλλον θέα;

Πεινούν τα μάτια να σε δουν
διψούν τα χέρια να σ’ αγγίξουν
κι οι άνεμοι συνωμοτούν
επάνω σου πώς να με ρίξουν.

Συγγνώμη που σε αγαπώ
που ζω για σένα να πεθαίνω
και όσες σιωπές μου θα σου πω
συγγνώμη που δεν τις σωπαίνω.

Δονείται ο κόσμος μου κρυφά
ηφαίστεια χύνουνε τη λάβα
ο νους την άβυσσο αψηφά
και πίσω του τη σέρνει σκλάβα.

Μέσα σε δρόμους αδειανούς
σε αγκαλιές μέσα γεμάτες
ενώνω γη με ουρανούς
και τις αλήθειες με αυταπάτες.