Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Στην εθνική του κάτω κόσμου

Έξω σιγά-σιγά φυσάει
άνεμος που χασομεράει.
Κλείνει κι ανοίγει το παντζούρι
μα ποιος θυμάται τον Σαχτούρη;…

(Σταυρούς σε μνήματα καρφώνει
όποιος ποιήματα σκαρώνει.)

Ο νους σαν άχρηστο χαρτί
τη μνήμη τσαλακώνει.
Ό,τι θα σβήσει, πριν χαθεί,
ρυτίδες μ’ αυλακώνει.

Τώρα που πια δεν αγαπάω,
τώρα που όπου φυσάει πάω,
μόνο σκουπίδια μου μιλούνε
για τον Θεό κι ευθύς σκορπούνε.

Κανένας πια δε θα με δει
σε μια στροφή τυχαίου δρόμου.
Μόνος σε ποιήματος στροφή,
στην Εθνική του Κάτω Κόσμου.