Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Απέσβετο και λάλον ύδωρ

Νερό δε βγαίνει απ’ την πηγή
τα χείλη έχουνε στεγνώσει.
Στον ουρανό δε λέει η γη
τα μάτια ακόμη να σηκώσει.

Ζω στης σιωπής σου την ηχώ
μα κάθε νύχτα περιμένω
να τρέξει μέσα μου, ιχώρ,
το αίνιγμά σου φωτισμένο.

Μου φαίνεται όλη η Αττική
γλυπτό που σκάλισε ο Φειδίας,
όμως το μέλλον κατοικεί
νεκρό στο στόμα της Πυθίας.

Κυλούν οι λέξεις ποταμός -
πνίγεται μέσα τους ο ρήτωρ.
Μα ο τελευταίος σου χρησμός:
«απέσβετο και λάλον ύδωρ».