Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Του τίποτε όλα φτυστά

Τα μάτια αδιάφορα κοιτάνε
τα χείλη μένουν σφραγιστά
τα χέρια κάτι δεν κρατάνε
του Τίποτε όλα είναι φτυστά.

Το σώμα σώμα πια δε θέλει
ο κόσμος φεύγει μακριά
με μια διάθεση κουρέλι
και μια ζωή ήδη γριά.

Οι νύχτες όνειρα δεν έχουν
οι μέρες άδειες από φως
και όσα φαίνεται ν’ αντέχουν
ποτέ δε μάθαν τι και πώς.

Αφήνω πίσω μου εικόνες
μπροστά μού νεύει το κενό
του κόσμου σπάνε οι κολώνες
νωθρός τα ερείπια περνώ.