Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

Στου νησιού το λευκό καλντερίμι

Στου νησιού το λευκό καλντερίμι
τα ποδήλατα δυο κοριτσιών
τους τροχούς τους χαρίζουν στη μνήμη
και πετάλια στα πόδια γριών.

Πώς αστράφτει στο νου το τιμόνι
πώς ο δρόμος εγίνη ουρανός
πώς ο ήλιος τα μάτια θαμπώνει
και δεν βλέπουνε πίσω και μπρος...

Κοριτσίστικα γέλια ή αηδόνια;...
με κορδέλες μακριές στα μαλλιά
τα φουστάνια ανεμίζουν στα χρόνια
και ζητούνε μιας μάνας ματιά.

Κυνηγούνε το ένα το άλλο
τα κουδούνια συνέχεια χτυπούν
τις ακτίνες τους σ’ άστρο μεγάλο
τις χαρίζουν εντός του να μπουν.

Στου νησιού το λευκό καλντερίμι
δύο φέρετρα έχουν στηθεί
και η θάλασσα βρέχει τη μνήμη
να ’ναι αυτή το δικό τους νησί.