Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Κάπως έτσι οι διακοπές μου ξεκινούν

Καίγονται οι ανεμιστήρες
έρχονται-πηγαίνουν μπίρες
για δροσιά.
Στάζεις φως το καλοκαίρι
πού να βρεις το μεσημέρι
μια σκιά;...

Ένα έγκαυμα που τσούζει
δέρμα κόκκινο καρπούζι
πυρκαγιά.
Μία πόλη που αδειάζει
μες στον Αύγουστο γιορτάζει
η Παναγιά.

Παίζει ο Πάνας το σουραύλι
μα οι γείτονες το τάβλι
προσκυνούν.
“Πού να πάμε φέτος, πες μου...”
κάπως έτσι οι διακοπές μου
ξεκινούν.

Ψάθες, πετονιές, μπικίνι,
ίσα χώρεσαν και κλείνει
το πορτ-μπαγκάζ.
Μα σε ξέχασα - ντροπή μου! -
σε ποιο σ’ έχωσα, ζωή μου ,
σακ βουαγιάζ...

Πίσω, η άσφαλτος που βράζει,
μπρος, το κύμα που σ’ αρπάζει
απ’ τη στεριά.
Στων ψαράδων τα ξενύχτια
σπαρταράει μέσα στα δίχτυα
η ξαστεριά.

Ζέστες που θα παραμείνουν
μέχρι οι μέρες μας να γίνουν
βροχερές.
Οι άνθρωποι χαλιά θα στρώσουν
οι ζωές τους μην κρυώσουν
οι ψυχρές.