Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Μια μαντινάδα θα σου πω, και σ' όποιους θέλεις πες τη.../ το Όχι βγαίνει απ' την καρδιά, το Ναι από κώλο χέστη.

Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

Πουθενά δεν είσαι

Μαζεύτηκαν από πάνω μου όλα τ’ άστρα
και μ’ έραναν με σκοτάδι.

Πουθενά δεν είσαι

σαλπάρει η Σαλαμίνα για τ’ ανοιχτά του φεγγαριού
σαλπίζει ο άνεμος το σιωπητήριο της θάλασσας
σαλτάρουν οι νότες απ’ τον πέμπτο
του πενταγράμμου

πουθενά δεν είσαι

σκίζεται ο καιρός για να περάσει η μνήμη
σκοράρει το Μηδέν στο τέρμα του Ενός
σκουντουφλά ο άγγελος πάνω στις κλειστές του φτερούγες
κι ο θεός τριγυρνά ανάμεσα στις λέξεις σου
απελπισμένος που δεν υπάρχει

πουθενά

δεν είσαι μέσα στο ποίημα αυτό
που μαστιγώνει τις σιωπές του
για να κραυγάσει η αγάπη.

(Μου ’γινε η Άνοιξη ανοιχτή πληγή
που βιάζομαι να κλείσω.)