Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Ταξίδια στο χρόνο

Τον κόσμο φέρνω βόλτα κι όλο ψάχνω
τα χνάρια μου γεμίσανε τη γη
ο Μάρκο Πόλο με τον Μαγγελάνο
πώς θα ’θελα να μου ’ταν οδηγοί.

Σαν πειρατής που τα πανιά του ανοίγει
και πλώρη βάζει για ένα θησαυρό
η θέρμη του ονείρου με τυλίγει
κι ας ξέρω ότι άνθρακες θα βρω.

Και θα ’χω γι’ αστρολάβο μου και χάρτη
τα μάτια σου σημαία στο κατάρτι.

Στο παρελθόν που σ’ είχα θα γυρίσω
να δώσω στη ζωή μου ένα σκοπό
το χρόνο το χαμένο να κερδίσω
κι ό,τι δε σου ’πα τότε να στο πω.

Τον ήλιο το φεγγάρι θα ρωτήσω
ποιον φέγγει το δικό σου «σ’ αγαπώ»
τον γαλαξία θα εξερευνήσω
στη μαύρη τρύπα που άνοιξες να μπω.

Κι ως τη μεγάλη έκρηξη θα φτάσω
άμα σε βρω να μην σε ξαναχάσω.