Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Δίνομαι στ’ όνειρο και στη ρομφαία

Δίνομαι στ’ όνειρο και στη ρομφαία
περιπλανώμενος σαν τον Ορφέα
την Ευρυδίκη του πάνω να φέρει
στο ηλιοστάλαγμα και στο αγέρι.

Γράφω τους στίχους μου μ’ άυλη πένα
ζω κι ανασαίνω απ’ τα πεθαμένα
παίρνει ο έρωτας πνεύμα και σάρκα
μες στου Αχέροντα την τρύπια βάρκα.

Όσους κι αν άφησα μακριά μου πίσω
μπροστά μου θα ’ρθουνε κι ας μη γυρίσω.
Πάνω στην κλίνη μου στο πλάι γέρνω
κάτω απ’ το μάγουλο το χέρι φέρνω.

Ό,τι κι αν γνώρισα, όπου κι αν πήγα
αυτά που άξιζαν ήτανε λίγα.
Για το σκοτάδι σου δίνω το φως μου
πρώτη αγάπη μου, τέλος του κόσμου.