Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Προς Ανατολάς


Εύκολα χάνομαι στους δρόμους

μικρός έμαθα μ’ ένα ποίημα
τα σημεία του ορίζοντα:
“Μπροστά μου είναι η Ανατολή και πίσω μου η Δύση...”
ένιωθα τότε μια σιγουριά
πως δε θα χαθώ
από τότε αγάπησα τα ποιήματα

όμως προπαντός μ’ αυτά χανόμουν...

Τώρα ρωτώ και ξαναρωτώ για την ταυτότητα
οικείων τόπων
που μου ’πεσε από τη μνήμη

μα πώς γίνεται;
άγνωστες διαδρομές με όλα τα σημεία τους γνωστά

να ρωτώ και να ξαναρωτώ
ξένες περαστικές φιγούρες
το φίλο τον αδερφό τη μάνα μου
πώς θα φτάσω σπίτι
έξω απ’ την πόρτα του σπιτιού μου

βλέπεις δεν είμαι σαν το Χρόνο
που βρίσκει το δρόμο του
στις χαμένες μας ζωές.