Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Πάσχα στο Νοσοκομείο


Γύρναγαν τον Επιτάφιο στους διαδρόμους
ο παππάς το προσωπικό οι συγγενείς

οι λιγοστοί ασθενείς όσοι μπορούσαν
στέκαν στην πόρτα του θαλάμου τους και σταυροκοπιούνταν
οι άλλοι διασωληνωμένοι δεν πήραν μυρουδιά
από λιβάνι και ανθάκια Μ. Παρασκευής
μόνο τους έζωνε η αποφορά της σήψης

την Κυριακή πάλι είδαν την Ανάσταση στην τηλεόραση
η τσίκνα του οβελία εξοβελίστηκε απ’ τα κλειστά παράθυρα
αντί για σούβλα γύρναγαν το ψημένο σώμα τους στο κρεβάτι
ο πουρές δήλωσε τη μονοκρατορία του στα φορητά τραπεζάκια

κι η Λαμπρή πετάχτηκε σαν τελειωμένο μπουκάλι ορού
που τους μάτωσε τη φλέβα.