Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Τα χρόνια

Τα χρόνια βύθισμα χεριού στην άμμο
κι ό,τι σου φύγει θάλασσα

σαλεύει το χαλάκι δέρμα σου ο άνεμος
πετάνε χνούδια τα όνειρά σου ολόγυρα
με τέτοιο χιόνι να σε σκεπάσει ο ύπνος
να σ’ ανταμείψει κάτασπρα σεντόνια
κι ό,τι σε πάρει σπέρμα του

τα χρόνια φύλλο βιβλίου που μαράθηκε
κίτρινο απ’ την αναιμία των λέξεων
του φθινοπώρου το ευαγγέλιο
ίσα να το κρατά μία κλωστή το βλέμμα σου
κι ό,τι το πάρει αθάνατο

τα χρόνια ξαφνικό του λεπτοδείκτη έμφραγμα
ανακοπή της κυκλικής ανάσας του
σε 24ωρη όλες οι ώρες απεργία
να το κουρντίζει ο χτύπος της καρδιάς σου
κι ό,τι αρχίζει τέλος σου

τα χρόνια βάζο με χρυσάνθεμα
κι ό,τι χρυσίζει σπάσιμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου