Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Εν αρχή ην το εν

Πιο πολύ κι απ’ τους διψασμένους μιας ερήμου
συμπονώ το νερό που εκφυλίστηκε κάποτε σ’ αίμα.
Και πόση δίνη ύλης αστρικής μέχρι να γίνει ένα κεφάλι
που τώρα πια ακόμη και από λίγο κρασί ζαλίζεται…
Στο βυθό του χρόνου μες στη λάσπη ζυμώθηκε ο ουρανός
που θα φιλοξενήσει το τελευταίο μας βλέμμα.
Κι ας μην ξεχνάμε:
οι κατάρες των νεκρών
ήτανε κάποτε οι προσευχές των αγέννητων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου