Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Μια μαντινάδα θα σου πω, και σ' όποιους θέλεις πες τη.../ το Όχι βγαίνει απ' την καρδιά, το Ναι από κώλο χέστη.

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Εν αρχή ην το εν

Πιο πολύ κι απ’ τους διψασμένους μιας ερήμου
συμπονώ το νερό που εκφυλίστηκε κάποτε σ’ αίμα.
Και πόση δίνη ύλης αστρικής μέχρι να γίνει ένα κεφάλι
που τώρα πια ακόμη και από λίγο κρασί ζαλίζεται…
Στο βυθό του χρόνου μες στη λάσπη ζυμώθηκε ο ουρανός
που θα φιλοξενήσει το τελευταίο μας βλέμμα.
Κι ας μην ξεχνάμε:
οι κατάρες των νεκρών
ήτανε κάποτε οι προσευχές των αγέννητων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου