Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Μια μαντινάδα θα σου πω, και σ' όποιους θέλεις πες τη.../ το Όχι βγαίνει απ' την καρδιά, το Ναι από κώλο χέστη.

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

Με την όπισθεν

Σα να ’βαλε ο κόσμος όπισθεν στην κίνησή του
και κύλησα ξανά μέσα στα παραμύθια.
Νωπό το αίμα επιστρέφει στις πληγές που κλείνουν
ανηφορίζουν τα δάκρυα ξανά προς τα μάτια
σαν σαλιγκάρια αφήνοντας πίσω τους
δύο υγρές γραμμές - οι ράγες της πίκρας -
και να ’μαι
σε μιαν άκυρη εκκίνηση ονείρων
που γυρνούν στην αφετηρία
των μισόκλειστων βλεφάρων μου
ή μόνος στο παλιό κάστρο των επιθυμιών
που όταν έρχονται μεσάνυχτα στοιχειώνουν
όλες οι ματαιωμένες αποφάσεις του κόσμου.
Νιώθω μικρός και παγωμένος
νόμισμα σφηνωμένο στα δόντια του νεκρού
περνώντας την Αχερουσία.
Παλιώνει η ταρίφα του Χάροντα γρήγορα
γυαλίζει απ’ το μόχθο του κουπιού το σώμα του
και πιο ευχάριστα για να περάσει η ώρα
ζωντανές ιστορίες ψυχής λαχταρά να διαβάσει
απ’ το νεκρό μας σώμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου