Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Απ’ το καμένο χθες

Αίμα
μέσα στις φλέβες κόκκινο κυκλοφορεί
το βασίλεμά μας -
δύση που αρκεί μια ξυραφιά τα σύννεφά της να σκίσει
για να την απολαύσουμε.

Δε μιλώ γι’ αυτόχειρες
αλλά για μια κηλίδα ήλιου πάνω στο τραπέζι
που ένα πρωί, στάμπα μου φάνηκε άγνωστου υγρού
κι έσυρα το δάχτυλό μου να τη σκουπίσω…

Ούτε μιλώ και σκέφτομαι πρωτότυπα ˙
μου αρκούν τα δελτία καιρού σαν προμηνύουν καταιγίδες αυτονόητες
έτσι κι αλλιώς, κάθε μέρα η στάχτη έρχεται
σαν γκρίζο χιόνι απ’ το καμένο χθες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου