Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Τα λόγια της γης

Από το φως τη λεπίδα του μόνο δε βλέπεις
γιατί αλλιώς θα κοπεί η αλήθεια απ’ τον ίσκιο της,
το παραμύθι.
Το φως κρατά μαχαίρι
σαν ξερακιανή γριά που βγήκε να μαζέψει χόρτα
και τόσο μπλέχτηκαν μέχρι τη μέση οι ρίζες του θανάτου της
που η ψυχή για να ξεφύγει
λαχανιασμένη ανηφόρισε στ’ άσπρα μαλλιά
τα πόδια της μόλις να γλείφουν χνότα νεκρών.
Κάπως έτσι μια μέρα νυχτώνει.
Κι οι οικολόγοι πάντοτε συμβούλευαν:
«Απ’ το κουκούτσι του μυαλού σας
φυτέψτε μιαν ιδέα
οπωσδήποτε κάτι που να σαπίζει γρήγορα
στα σκουλήκια τουλάχιστον το δικαίωμα της ζωής
να μη στερήσουμε.»

Όταν λυγίζουν δυο γόνατα,
ανεβαίνουν αχνίζοντας τα λόγια της γης:
- Γονάτισε ήσυχα,
μη με λερώσεις με το αίμα σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου