Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Στην κακοσμία σαπισμένων παραμυθιών

Σχεδόν αόρατοι
τόσο συχνά αλλάζοντας συχνότητες χρωμάτων
που να μην εντοπιζόμαστε από κανένα μάτι
θα ’ρθει κάποτε η στιγμή να κληθούμε στο νεκροτομείο
στην κακοσμία σαπισμένων παραμυθιών
ν’ αναγνωρίσουμε το διαμελισμένο λευκό της Χιονάτης.
Και αν για πάντα στέγνωσε η μύτη του πινέλου
που τη ζωγράφισε,
στις μύτες των ποδιών τους οι νάνοι σηκωμένοι
πρώτη φορά το ύψος τους θα διεκδικούν
απ’ τον παραμυθά τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου