Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Μια μαντινάδα θα σου πω, και σ' όποιους θέλεις πες τη.../ το Όχι βγαίνει απ' την καρδιά, το Ναι από κώλο χέστη.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Ανορθόδακροι

Στην έδρα της νύχτας τα γυαλιά του ακούμπησε φιλόλογος
άνεμος
που όταν φυσά με προσωδία μιλούνε τα φύλλα των δέντρων
και στη θάλασσα γράφει ένα κύμα
μικρή περισπωμένη του φλοίσβου...
Κάτω απ’ το φαγωμένο βράχο του φωνήεντος
κολλά τα πλοκάμια του ο λυγμός -
τις στιγμές της σιωπής που τα νερά τραβιούνται ίσως τον δεις
αφού τα λόγια ήταν πάντοτε οι μυωπικοί φακοί των σκέψεων.
Στην ορθογραφία των ματιών μας είμαστε μάλλον ανορθόδακροι.
Απ’ το αναγνωστικό των σύννεφων
καρτερούμε να ξεκολλήσουν τα γράμματα
άτακτα πέφτοντας σταγόνες βροχής · οι ασυνταξίες της θλίψης.
Δες! Αυτό το θήτα που κυλά πάνω στο τζάμι του παράθυρου
ήταν το τελικό σίγμα κάποιας ψευδής αλήθειας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου