Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Το χαροπάλεμα του αλόγου, του Γ. Σταυρόπουλου



Καθώς το βράδυ ερχότανε και σκοτεινή απλωνόταν
μεσ’ τα χαράκια του αλετριού, στα οπωροφόρα μι’ άχνη,
ένα κοράκι αντίκρυσα στις πέτρες που καθόταν
της έρημης κακοτοπιάς, ανήσυχο να ψάχνη.

Τι ν’αγναντεύη, σκέφτηκα, το αστραφτερό του μάτι
που μες τα σκότη φαίνεται πιο μαύρο απ’ τα φτερά του,
σα νάναι μια φεγγοβολή από σκισμένο αχάτη,
τι να προσμένη τόσο αργά κι είναι έξω απ’ τη φωλιά του;

Αλοί, στη χλόη ένα άλογο τα βογγητά του αφίνει,
γέρικο, ετοιμοθάνατο, που τόσοι εφθείραν κόποι,
κι ως έπεσε άρρωστο βαρυά κι άχρηστο πια είχε μείνει,
το πέταξαν μες την ερμιά να ξεψυχά οι ανθρώποι.

Έστρεφε κάπου το άσαρκο κεφάλι και το μάτι
-το μάτι αυτό που μοναχά ψυχή αγαθή το νιώθει-
το γνώριμό του εκύτταζε με θλίψη μονοπάτι
που πήγαινε στ’ άσπρο χωριό όπου το βράδυ απλώθη.

Το ήσυχο βράδυ του χωριού που σέρνοντας τη στάχτη
από τα τζάκια οι άνεμοι πευκόκλαδο ευωδάνε,
όπου αντηχούν βελάσματα πίσω από κάθε φράχτη
και κάποια αβέβαια αρώματα την άνοιξη μηνάνε.

Στερνή μια φλόγα μέσα του σα να ‘λαμψε ανυψώνει
τα μπροστινά ποδάρια του, στηλώνει το κεφάλι,
μέσα του ο πόθος της ζωής θαρρείς το εμψυχώνει
κι αρχίζει με το θάνατο μιαν ύστατη άγρια πάλη.

Μα ω πόσο στέκει αδύναμο στην ύστερη προσπάθεια ·
τρέμει, τα πόδια του λυγούν, τα στήθη του φουσκώνουν,
γίνεται η ανάσα του βαρυά, σωριάζεται στ’ αγκάθια
του χωραφιού και τ’ άρρωστα τα μέλη του ματώνουν.

Απλώνει το κεφάλι του στη χλόη κουρασμένο
και τα ρουθούνια του φριχτό ένα φύσημα ταράζει,
το βογγητό του το βαθύ μες την ερμιά απλωμένο
κάπου τ’ ακούς πιο δυνατό και κάποτε ησυχάζει.

Κι άγρυπνο πάντα στέκεται στις πέτρες καθισμένο
τ’ άγριο κοράκι ανήσυχο, στο μαύρο κακοτόπι,
κοντά στο γέρικο άλογο που το ‘χουν πεταμένο
μέσα στα σκότη, στην ερμιά, να ξεψυχά οι ανθρώποι.


*Αντιγραφή από τη Νέα Εστία, τεύχος 285, Νοέμβριος 1938

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου