Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Μια μαντινάδα θα σου πω, και σ' όποιους θέλεις πες τη.../ το Όχι βγαίνει απ' την καρδιά, το Ναι από κώλο χέστη.

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Η μέρα του Ευαγγελισμού, στις Μέρες του Γ. Σεφέρη



Πέμπτη, 25 Μάρτη 1926

Ο ουρανός ήταν σκεπασμένος και ο αγέρας στροβίλιζε μια ψιλή σκόνη, που αγκύλωνε τα μάτια και τα στεγνά χείλια. Περάσαμε, για να πάμε στον Κεραμεικό, από καινούριους, έρημους και βρώμικους δρόμους. Θλιβερά σπίτια - τα κλειστά και πασπαλισμένα από σκόνη παραθυρόφυλλα μ' έκαναν να συλλογιστώ τους άσπρους βολβούς των τυφλών. Καιρός πολύ βαρύς. Στο στρίψιμο του δρόμου, σ' ένα σπίτι κλειστό, μόνο ένα πολύ μικρό άνοιγμα στο παντζούρι του πρώτου πατώματος... από το άνοιγμα αυτό ένα κορίτσι με κόκκινο πουκάμισο, μαύρα μαλλιά,πολύ φτιασιδωμένα μάγουλα, αλλά ζεστό και όμορφο, μου 'ριξε μια επίμονη ματιά και χαμογέλασε... πρέπει να 'ταν πορνείο.
Στον Κεραμεικό τα μάρμαρα ήταν χλωμά κάτω από το χαμηλό ουρανό. Το χαρακτηριστικό εκείνο ύφος ερειπίου ή αθανασίας που έχουν δεν ξεχώριζε. Θα 'λεγε κανείς όχι πως είχαν καταργήσει τον καιρό, αλλά πως είχαν μπει στο ρυθμό του καιρού. Μεγάλη εντύπωση μας έκανε εκείνο το ξεχαρβαλωμένο σπίτι που υψώνεται έρημο σα σκιάχτρο πάνω από το αρχαίο νεκροταφείο-αψηλό, ευθυτενές, σαν απόστρατος αξιωματικός. Την αλλοτινή ζωή του έμοιαζε να την έχει ρουφήξει η γης. Οι βεράντες και τα μπαλκόνια, μαυρισμένα ξύλα. Φανταζότανε κανείς τις υπάρξεις που είχε κάποτε καλύψει... ρομαντισμούς, περιπλοκές, τραγωδίες που πέρασαν. Το κοιτάξαμε από κοντά ένα γύρο. Σ' ένα σπασμένο τζάμι, άσπρα κουρτινάκια σαν καταπλάσματα σε άρρωστο σώμα. Ο μορτάκος που έπαιζε στήνοντας ξόβεργες στα σπουργίτια, μας είπε πως κατοικούσαν εκεί υπαλλήλοι. Ανάψαμε δυο κεριά σε μια εκκλησούλα που βρέθηκε κατά τύχη μπροστά μας.

Τρίτη, 25 Μάρτη 1941

Το πρωί, καθώς πήγαινα στο γραφείο, το Σύνταγμα και η λεωφόρος Αμαλίας, γεμάτα κόσμο γιορταστικό που χάζευε με άπειρο κέφι την παρέλαση. Όμορφη ανοιξιάτικη μέρα, με τον ήλιο και τον αγέρα κυματιστούς από τις σημαίες, στους δρόμους.

Δευτέρα, 25 Μάρτη 1946

Εθνική εορτή. Παρέλαση μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Ο Άγγλος πρέσβυς κρατά ομπρέλα...της βροχής, καθαρά διακοσμητική. Με συγκινούν ως τα δάκρυα οι ανάπηροι και τα παιδάκια.