Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

*
Αδη-φαγία

Tο μέλλον μάς ορέγεται
και το παρόν μάς γεύεται-
το παρελθόν μάς ρεύεται.
(ο χρόνος δε χωνεύεται...)

*
Ένας γέρος έβγαλε βόλτα τις ρυτίδες του
στον πεθαμένο κόσμο
για να αισθανθούνε νέες.

*
Η Οδύσσεια των ερωτευμένων διαρκεί όσο ένα φιλί.

*
Το αεράκι απ’ το ξεφύλλισμα ενός βιβλίου
το aircondition της ψυχής μου.

*
Ο πόνος είναι συνέπεια της ασυνέπειας
ανάμεσα στη ζωή και στ’ όνειρο.

*
Το γυναικείο σώμα:
το ποίημα που γράφτηκε για να σε σβήσει.

*
Πάντα η κολλώδης ουσία στις λέξεις μου
όχι από τις ξόβεργες που στήνω για την αιωνιότητα
μα απ’ τον εφαψία της ποίησης θάνατο.

*
Μέχρι που να σε ξαπλώσω πάνω στο χαρτί γυμνή
δε θα σταματήσω να γράφω.