Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Έχω

Έχω ένα ήσυχο πένθος από παράδρομο παράδεισου
κι ένα μονοπάτι φιδάκι Παναγίας ανάμεσα στα στήθη σου
μια πλάγια γραφή απ’ τη γυαλάδα της πλάτης σου

που μου βαραίνουν τα μάτια και δε σηκώνεται η νύχτα
που μου βαραίνουν τη νύχτα και δε σηκώνονται τα μάτια

έχω και τα από μάνας αγκαλιά όσα γλιστρήσαν χρόνια
το λάδι βλέμμα του πατέρα πριν το ταράξει η τρίαινα
κι από το σπίτι που γκρεμίστηκε τη σκόνη του για δέρμα

που με φυσούν τα όνειρα και με σωριάζει ο ήλιος
που με φυσά το φως αλλά με σβήνει ο ύπνος.