Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Άξιον...τραβεστί



Σε όλο και περισσότερα ποιήματα που διαβάζω τελευταία, βρίσκω ένα λυρικό α΄ πρόσωπο που εξέχει υπερβολικά...Συνήθως ο στόμφος αυτού του υπερφίαλου "εγώ" δε δικαιολογείται από τα ποιητικά του "κατορθώματα". Μοιάζει ξαδερφάκι της φωνής του Ελύτη απ' την οποία πιστεύει πως θα δανειστεί λάμψη αυτοπεποίθησης.
Χωρίς να το ξέρει ο Ποιητής γελοιοποίησε πολλά πρόσωπα που φόρεσαν τη μάσκα του.

Κάποιος να τους πει ρε παιδιά ότι το Καρναβάλι τέλειωσε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου