Εν συντομια (Χρονοθυελλα, 2012)

Αμάν αμανά τι δεινά Τα Πάθη μετά τ' Ωσανά Στο σύμπαν σας που 'ναι αχανές Ηχεί ο μικρός μου αμανές. Αμάν αμανά τι δουλειά Να σε ξεδιψά μια γουλιά Το βλέμμα της το απλανές Τα λόγια της σαν αμανές...

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Αθλητής του αδυνάτου

Στο μυαλό μου αγώνα δρόμου
κάνουν άπειρα «γιατί».
Είναι πάντα εκτός νόμου
όποιος στ’ όνειρο θα μπει.

Στο αγώνισμα της σφαίρας
πέταξα μακριά τη γη.
Απ’ τα βάρη της ημέρας
το φεγγάρι πιο ελαφρύ.

Αθλητής του αδυνάτου,
αοράτων θεατής,
νεκροθάφτης του θανάτου,
μα νεκρός εκ γενετής.

Άλμα έκανα εις μήκος
απ’ τον κόσμο για να βγω.
Κόντρα φύσηξε ένας στίχος
και παρέμεινα εδώ.

Μόνος τρέχω κατοστάρι
να προλάβω τ’ όνειρο.
Μου γλιστρά το μαξιλάρι
που ’ναι απροπόνητο.

(Άλμα κάνω επί κοντώ
τ’ άπιαστα για να πιάσω.
Μες στ’ απίστευτα βουτώ -
στην κόλαση θ’ αγιάσω.)